Günün birinde, Köroğlu’nun çok kıymetli bir atını çalmışlar. Bu ata pek bir düşkün olan Köroğlu, atı bulmak için diyar diyar dolaşmaya başlamış. En sonunda İstanbul’da bir at pazarında atını bulmuş. Satıcılar Köroğlu’nu tanımıyorlarmış. Köroğlu ata alıcı olmuş.”Hele bi’ bineyim hacı, altıma yakışacak mı, oturumu rahat mı bi “Bakayım” demiş.

Köroğlu üstüne biner binmez hayvan şimşek gibi koşup gözden kayolmuş. Satıcı öfkesinden köpürmüş tabi. “Hırsız var atımı çaldı yakalayın!” diye feryat ederkene, kalabalık arasından bir ihtiyar:

– Atı alan üsküdarı geçti oğul, demiş. O yiğit atın gerçek sahibi Köroğlu’nun ta kendisiydi.