Bir adam sık sık Kur’an okurdu. Ancak O’ndan bir şey ezberlemezdi. Bu adamın küçük oğlu babasına dedi ki;

-Babacığım Kur’an okuyorsun ama hiç ezberlemiyorsun, sana ne faydası var ki?

Baba oğluna dedi ki;

-Evladım, sana söyleyeceğim ancak önce şu hasır sepeti şu dereden su doldur getir.

Hasır sepet kömür taşımak için kullanılıyordu.

Oğul dedi ki;

-Baba, ama bu imkansız!

Baba;

-Sen dene bakalım ne oluyor.

Oğul bu söz üzerine hasır sepeti alıp dereye gitti ve su doldurup taşımaya başladı. Yol yarı olmadan bütün su akıp gitti. Oğul babaya dönüp dedi ki;

-Baba görüyorsun ki bu imkansız bir şey!

Baba;

-Olsun bir daha dene. dedi.

Oğul bir daha denedi, bir daha derken beşinci seferde iyice yorulan oğlu bitkinliğini belirterek babasına;

-Baba sen de biliyorsunki bu imkansız neden tekrar ettiriyorsun? deyince baba dedi ki;

-Evladım sepette bir şey farketmedin mi? deyince oğlu anladı ve

-Evet babacığım, sepet tertemiz olmuş dedi. Baba;

-İşte böyle evlat, nasıl bu sepet kendinde bir şey tutamasa bile su ile tekrar tekrar temas edince tertemiz oldu, insan kalbi de dünya ve işlerinden kirlenir, Kur’an okumakla da ezberlemese bile kalbi suyun hasır sepeti temizlediği gibi tertemiz olur. Evladım Kur’an kalbin ve ruhun temizleyicisi, gıdası ve şifasıdır, sakın şeytanın bu ‘ezberlemeden ne faydası var’ oyununa gelmeyesin! diyerek oğluna harika bir ders vermiş oldu