– Neden hiç evlenmedin abi ?

– Tüm sevdamı bir kişi için harcadım ben. İyi niyetimi , güvenimi , kalbimi, her şeyimi bir kişi uğruna kaybettim ben.

– Kimdi abi o ? Neden bitti ?

– Nazlı. Nazlı bizim mahallenin en güzel kızıydı. Bizim de fiyakamız vardı hani. İlk okula gidiyordum o bizim mahalleye taşındığında. Bizim karşı evde oturuyorlardı , odalarımız karşılıklıydı.

Akşamları sokakta maç yaparken odasının camından bizi izlerdi. Gel zaman git zaman derken tanıştık okula beraber gider gelir olurduk. Akşamları okul çıkışında onu beklerdim okulun kapısında. Öyle güzeldi ki onu beklemek. Bir akşam okul çıkışı eve dönüyoruz sokakta kimse yok hava kararmış elini tuttum yavaşça. Çekmedi elini. O da beni seviyordu.

Tam 8 yıl. 8 yıl devirdik nazlıyla. Evlenecektik. Çocuklarımızın adı bile hazırdı. Onun için kaç kere kavga ettim. Lise de ayrılmıştı yollarımız. O zeki kızdı. Bende meslek liseli olmuştum.

Lise bitince kendi aramızda söz kestik. Diğer yaza da evlenecektik. Bi akşam mesaj attı erken uyuyacağını söyledi şaşırdım. Erken uyumazdı. Hastayım dedi. Hastaneye götüreyim dedim istemedi. O gece uyuyamadım.

Sevdiğim hastaydı oturdum balkona bir sigara , iki sigara derken ikinci paketi devirdim sabahı beklerken. Saat 4,30 civarıydı bi ara lambası açıldı kapandı annesi kontrol ediyor sandım.

5 gibi de sokağın başında fiyakalı bir araba belirdi. Noluyor demeye kalmadan nazlı belirdi sokak kapısında. Elinde ufak bir çantayla. Kafasını yukarı kaldırdı göz göze geldik.

O sırada çocuk geldi nazlının elini tutup elindeki çantayı aldı. Nazlı diye bağırmışım. Noluyor kim o çocuk. Öylece kaldı. Tek kelime etmedi. Mahalleli ayaklandı sesime.

Çocuk nazlının elini tutup hadi derken nazlı tek bir şey dedi. “Affet Şahin”

Tek bir şey hatırlıyorum sonrasına dair “yetişin şahin ölüyor”

Balkondan aşağı düşmüşüm. Nazlı ise arabaya binip gitmiş..

Hastaneden eve geldiğimde biri bizim duvara “şahin ölüyor 5:28” yazmış. Hiç boyamadım duvarı. Hala durur o yazı orda.

Tam 5 yıl 8 ay 3 gün oluyor o gideli. Evlenmiş. Bir de kızı olmuş…