Nurettin Köyüne yeni atanmıştım daha. Bir öğrencim vardı, dünyalar tatlısı.

Hastaymış, birkaç yıl ömür biçmiş doktorlar.

Bir gün yanıma geldi “Öğretmenim” dedi. “Ölmezsem eğer var ya. Senin gibi öğretmen olacağım. Herkeslere çok bilgiler öğreteceğim.”

O yaz tatilinde toprak oldu Cancağızım. Öğretme aşkını bana miras bırakarak. Bu yüzdendir iyi öğretme, çok öğretme ve herkeslere öğretme çabam. Öğretmenliğimin yarısı bendendir, diğer yarısı onun hayallerinden…

Herkesin anlatacak hikayeleri vardır. Önemli olan bunları dinleyecek insanlar bulmaktır. Siz söylerken sözünüzü; gözleri gözlerinizde, kulakları sözlerinizde ve gönülleri gönlünüzde olan insanlar olsun hayatınızda. Yoksa gerisi hikaye…

Naim ÜNVER
Facebook Sayfası
https://www.facebook.com/naimokuloncesi/