Temel ve Piyano

Temel Laz olduğu için kendinden nefret ediyormuş.

Amerika’ya göçmüş ve birçok estetik ameliyattan sonra burnunu düzelttirmiş, iyi şekilde İngilizce öğrenmiş ve ünlü bir piyanist olmuş.

Günün birinde büyük bir topluluğa konser verdikten sonra seyircileri selamlarken ön taraftan bir ses duymuş;

– Helal sana hemşerum, çok iyi çalayusun da!

Temel şaşırmış bir şekilde sormuş;

– Benim Laz olduğumu nereden anladın yahu. Halbuki Lazlara benzememek için bir sürü ameliyat oldum.

– Nasıl anlamayayım, demiş adam. Bütün piyanistler otururken sandalyeyi piyanoya doğru çekerler, sen ise sandalyeye oturup piyanoyu kendine çekeyusun da!

( Aşağıya Kaydırın ↓ )

( Aşağıya Kaydırın ↓ )

( Aşağıya Kaydırın ↓ )

( Aşağıya Kaydırın ↓ )

( Aşağıya Kaydırın ↓ )

( Aşağıya Kaydırın ↓ )

YEMEKTE NE VAR

Temel artık Fadime’nin eskisi kadar iyi duymadığından yakınıyormuş ve karısının işitme cihazına ihtiyaç duyduğunu düşünüyormuş.

Ona nasıl yaklaşması gerektiğinden emin değilmiş.

Bu durumu konuşmak için aile doktorunu aramış, doktor Fadime’nin ne kadar duyduğunu anlayabilmesi için Temel’e basit bir yöntem önermiş;

─ Yapacağın şey şu, karından 40 adım ileride dur, normal bir konuşma tonuyla bir şeyler söyle; eğer duymazsa 30 adım ilerisinde aynı şeyi tekrarla, sonra 20 adım; cevap alana kadar aynı şeyi tekrarla.

O akşam Fadime mutfakta akşam yemeğini hazırlarken Temel işlemi uygulamaya koymuş.

40 adım uzaklıktan Fadime’ye normal bir konuşma tonuyla seslenmiş;

─ Fadime bu akşam yemekte ne var?
Ses yok.

Mutfağa biraz yaklaşmış. Mesafeyi 30 adıma indirmiş ve soruyu tekrarlamış;

─ Fadime bu akşam yemekte ne var?

─ Hala ses yok

Temel mutfağın kapısına gelmiş artık mesafe iyice azalmış ve soruyu tekrarlamış;

─ Fadime bu akşam yemekte ne var?

─ Yine cevap alamamış.

Bu sefer Fadime’ye iyice yaklaşmış ve aynı soruyu tekrar sormuş;

─ Fadime bu akşam yemekte ne var?

─ Ula Temel, beşinci kez söylüyorum, yemekte tavuk var.